Ubeda sports

Buurtverhaal Joop Ubeda

Posted in Joop Ubeda, Nieuws

Buurtverhaal Joop Ubeda

Het is een mooie zonnige dag en in de Varenstraat is dat voor veel bewoners het sein om het meubilair voor een deel naar de voortuin te verplaatsen om het reilen en zeilen in de wijk van die comfortabele plek niet alleen in ogenschouw te kunnen nemen, maar liefst ook nog van commentaar te kunnen voorzien. Dat is op nummer 84 niet anders. Een grote tafel met vier stoelen schitteren in het zonlicht en Joop zelf ontvangt ons in trainingsbroek, ontbloot bovenlijf en aan niets is te zien dat hier een man staat, die net zijn 65ste verjaardag heeft gevierd. 'Ik zou nu eigenlijk in Japan moeten zijn om te scheidsrechteren, maar dat vind ik niet leuk meer, dat je 96 uur van huis bent, waarvan je 48 uur aan het reizen bent. Nou, dan blijf ik voortaan liever thuis.'

De Rimboe

Joop Ubeda is geboren aan de Bremstraat. Een straat die evenwijdig liep aan de Ericastraat, maar beide straten  leven alleen nog maar voort in de herinnering. Joop: 'Dat was de Rimboe, elke vrijdagavond was het knokken hier. Hadden ze de hele week gewerkt, gingen ze bij Ootje Benda bier halen, en na een paar uur liep dat steevast uit de hand.'
Ze noemde mij vroeger het neuzemke. Thuis had ik nog vier zussen en mijn vader werkte in de betonindustrie. Dat heb ik ooit ook nog even gedaan. Een studeerder was ik niet. Ik voetbalde veel. Keeper. Tot mijn veertiende bij DBK  Don Bosco Koninginnelaan � en daarna tot mijn 44e bij Krayenhoff. Dat was en is de club in de Wolfskuil. Daar ben ik nog twee keer kampioen mee geworden.'

Scheidsrechter

'Ik trouwde toen ik net twintig was. Dat huwelijk heeft niet lang geduurd, maar zeven jaar, maar ik heb er wel twee prachtige kinderen aan overgehouden. Mijn dochter, ze is nu 44, traint ook nog steeds mee en heeft een topconditie. Via Perry ben ik het kickboxen ingerold. Hij was een jaar of negen en had in de wijk een poster gezien met de aankondiging dat daar een vechtsport beoefend kon worden. Wij er naar toe, meetrainen, maar ik had het na een maand wel gezien en ging weer voetballen. Perry is doorgegaan; ik ging wel altijd naar zijn wedstrijden kijken. Ik kon me dan wel eens ergeren aan het niveau van de scheidsrechters en ik vond dat het beter moest kunnen’

‘Samen met o.a. Rick Cocu heb ik in 1997 de Nederlandse afdeling van de W.F.C.A. – World Full Contact Assocation – opgericht en ik ben daar gaan scheidsrechteren. De W.F.C.A. is toen wel uitgegroeid tot de grootste bond in de wereld. Nu heb je denk in Nederland zo’n zes boxinggala’s elk weekend, maar dat zijn er ooit wel tien geweest.’

Badr Hari

Wanneer Joop als scheidsrechter tot de top van de wereld gerekend wordt, is hij vijftig jaar. Hij combineert deze - onbetaalde – erebaan met portierswerk bij l’Ambassadeur en de Revolution. ‘Ik ben ook altijd wel een vechtersbaasje geweest. Als portier moet je je ook kunnen verweren, want er gebeurt van alles aan de deur. Een enkele keer ben ik daar wel eens te ver in gegaan, toen ze me het bloed onder de nagels vandaan haalden. Ik heb met heel veel vechters goede contacten, dat zijn over het algemeen allemaal toffe gasten, natuurlijk komen ze wel eens apart over en je moet ze niet uitdagen of gek maken, dan schieten ze wel eens uit de slof, zoals Badr Hari.’

In maart jl. was de come-back van Badr Hari, die na zijn detentie voor het eerst weer in de ring stond. Joop was commentator in de studio bij die wedstrijd. ‘Reacties waren veelal positief, maar ik denk zelf dat het éénmalig was. Ik ga nooit verhaaltjes van een ander vertellen en zeg recht voor zijn raap wat ik ervan vind. Dat wist die Koert Westerman ook wel haha. Maar het was leuk om te doen, veel mensen vonden het voorál leuk, omdat ik regelmatig terugviel in mijn Nijmeegse dialect.’

Zosja

Joop is het prototype van de ruwe bolster, blanke pit; grote mond, klein hartje. Op zijn linkerborst staat een zon getatoeëerd, met daarin het woord Zosja, de naam van zijn kleindochter. De woonkamer hangt vol met familiefoto’s, en vooral ook van Zosja. Kom je bij Joop aan kinderen, dan kom je aan hem. De donderdag houdt hij ook altijd vrij; dan kookt hij voor zijn (klein)kinderen. ‘Koken is mijn hobby. Ik heb verschillende vriendinnen uit evenzovele culturen gehad en ik ken van allemaal de keuken: Pools, Russisch, Surinaams, maar vooral Thais is mijn favoriet. Ook als vakantieland.’

In de hoek van de woonkamer staat een meer dan levensgrote Mike Tyson in bokshouding. Ook zie je overal in huis afbeeldingen en torso’s van indianen. De zolder van zijn huis is ingericht als krachthonk. Daar is Joop om de dag te vinden. ‘Conditie heb je nodig en ik wil er niet bijlopen als een oude sok’, en om die woorden kracht bij te zetten, drukt Joop op de halterbank losjes een stang met wat dumbbells omhoog.

Dit jaar stopt Joop met scheidsrechteren. Het reizen, waardoor hij vaak met een jetlag in de ring staat, is één reden. Een andere is dat organisatoren in Japan en Singapore van een scheidsrechter verlangen dat hij er meer een showtje van maakt binnen de touwen. Joop: ‘Ik ben niet gek, ik ga niet als een dwaas tussen de lijnen op en neer springen; ik ben altijd een scheidsrechter naar eer en geweten geweest. En nee, een afscheid met een hoop poespas hoeft voor mij ook niet. Ik heb nog heel even gedacht een boek te gaan schrijven, maar dan moet ik met de hele waarheid naar buiten komen en daar zit niemand op te wachten.'

Ubeda sport

Sportschool

'De sportschool, daar blijf ik zeker mee bezig.' Joop is in 2011 een eigen sportschool begonnen in verenigingsverband waar hij, samen met andere vrijwilligers, de school in diverse vechtsporten op zijn eigen karakteristieke wijze leidt: ‘Gedisciplineerd ja, er wordt alleen Nederlands gesproken, geen onderlinge groepjes, geen andere taal, want dan vlieg je eruit; ook het k-woord wil ik niet horen en pesten tolereer ik al helemaal niet. Wanneer een moeder hier met een kind komt, dat gepest wordt, leer ik zo'n jongen of meisje hoe zich te verdedigen. Dat doe je met de low-kick, met je scheenbeen tegen het bovenbeen van de pestkop trappen. Het pesten is meteen afgelopen.’
‘Ik heb zoveel wereldpartijen geleid, maar a.s. zaterdag sta ik weer gewoon tussen de jeugd, daar verheug ik me het meeste op. Daar word je als scheidsrechter ook het beste van. De jeugd doet veel per ongeluk verkeerd, dat moet je zien, profs proberen je altijd in de luren te leggen.’

(Bron de Wester juni 2013)

Write a comment...
0 awesome comments!

Contact us

Ubeda sports Ubeda sports email Ubeda sports email